Vandaag heb ik mijn eerste eis voor een blog gekregen. Ik had het ook beloofd, dus ik moet ook eigenlijk wel. En waarom? Omdat het tijd is om te SOGgen (SOG=Studie Ontwijkend Gedrag), en niet zo’n klein beetje ook. Het is deadline tijd en ik merk het aan iedereen om mij heen. Er is stress en gedoe en heel veel online geklets. Mijn internet lag er vandaag de halve dag uit, iets wat funest is voor het SOG gedrag, maar goed voor de studie. Toch ben ik nog niet klaar. Bij lange na niet. Maar we komen er wel.

Er is me zelfs verteld waar de blog over moet gaan. "Maak er maar een over dat je een liefdesstof kan opsnuiven uit een flesjes, waardoor je minder ruzie maakt" Persoonlijk vind ik dit niet een goed onderwerp. "uit een flesjes" vind ik sowieso niet echt goed Nederlands, maar dat terzijde (Maartje zou wel weer iets te veel hebben gedronken). En waarom zou je minder ruzie maken? Ik heb nog nooit een relatie gehad waarin ik nou eens lekker ruzie kon maken. Ik heb xe9xe9n lange relatie gehad, waarbij het ruziemaken van mijn kant moest komen en het leek altijd net of je tegen een muur stond te schreeuwen. Hij klapte dicht, ging in een hoekje zitten huilen, niets zo funest voor een ruzie als dat. Volgens mij had ik met mijn laatste ex heel erg heerlijk ruzie kunnen maken, maar daar heeft hij me nooit de kans voor gegeven.

Ik ben wel van het grote drama. Niet zomaar, niet zonder reden of om hele kleine dingen, maar gewoon omdat je het voelt. Er is niets heerlijker dan voelen. Heel erg boos zijn en schreeuwen en huilen kan heerlijk zijn. Echt intens heerlijk. Sara Kroos zingt in Zigeuner over dit gevoel. Over de boosheid, over gekheid, over voelen. Echt voelen. Ik ben niet zo’n prater, dus ik vertel je ook niet snel iets. In ieder geval niet iets van diep binnenin. Ik begin er beter in te worden, maar nog steeds merk ik het. Daarom clash ik ook zo af en toe gigantisch met mijn moeder. Ik voel me kut. Zij wil weten waarom. Ik wil er niet over praten. Zij wel. Ik niet. Boos. Beide. Heel hard schreeuwen en daarna janken. Het duurt even, maar dan heb je ook wat.

Dus nee, ik hoef geen liefdesstof op te snuiven uit flesjes, want ruzie is gezond. Ruzie is iets dat je dichter bij elkaar brengt als het uitgepraat wordt. Ruzie is iets krachtigs en laat me voelen. Echt voelen. En daar gaat het om. Daarom begin ik nu in te zien… nu te snappen en nu het positief te benaderen. Als ik zo intens kan voelen, zo verdrietig kan zijn dat ik er fysiek ziek van word, hoe geweldig moet de andere kant dan wel niet zijn?