We kennen de reclame allemaal. Die melancholische reclame vol met dankbare mensen die heel veel van elkaar houden. Met een liedje eronder met teksten als x91jij bent het lichtste puntje aan mijn horizonx92 en x91jij bent een reddingsboeitje op mijn oceaanx92. Je weet wel, die reclame die je, wanneer je een rotdag hebt en zware PMS, laat janken alsof iedereen die je kent zojuist dood is neergevallen. Die.

Merci dat jij er bent.

Afgezien van het feit dat, als ik in een oceaan lig, ik je pas echt dankbaar ben als je aankomt met een helikopter of in ieder geval een reddingsboot met voldoende water en eten voor maanden (in plaats van het in het liedje gesuggereerde  x91reddingsboeitjex92), is Merci nou ook niet echt iets wat je iemand cadeau doet. Ja, misschien je buurvrouw. Omdat ze je konijn niet dood heeft laten gaan toen je op vakantie was.

Merci ligt bij ons thuis dan ook vaak in de kast, ingepakt en wel, te wachten tot wij het weer cadeau kunnen doen aan xe9xe9n of andere vage kennis, die de vage kennis die het ons gegeven heeft, net zo vaag kent, als dat wij hun allemaal kennen. Daarom ben ik ook altijd lichtelijk achterdochtig als ik Merci krijg. Hoe lang heeft dat al in jouw kast liggen roesten nadat je het van oud tante Truus hebt gekregen? En van wie heeft zij het dan gekregen? Nou ja, maakt ook niet uit, ik geef het wel weer aan de meteropnemer.

De reclame van Merci (die volgens mij al 100 jaar hetzelfde is) overschat dan ook rijkelijk de emotie die wij voelen als wij Merci cadeau doen (dat is ook zoietsx85 je zou echt nxf3xf3it in de winkel staan en denken: goh, lekker, Merci, ga ik eens even gezellig vanavond bij een filmpje opeten. Nee, je moet het altijd aan iemand gxe9ven). Waar de mensen in de Merci reclame bij het ontvangen van Merci zich gedragen alsof ze voor de eerste keer horen dat de gever intens van ze houdt/altijd van ze gehouden heeft/altijd van ze zal blijven houden, reageert men volgens mij toch altijd een beetje anders.

Meer zo van:  x91Goh, leukx85 Merci, lekker, dank jex85.x92 (wow, jij wist echt niets beters te verzinnen zeg). Merci weet duidelijk niet wat er in de hoofden van gewone Nederlanders omgaat. Wie die reclames verzint moet eens even heel hard voor zijn hoofd geslagen worden met een pak Merci. Misschien dat het helpt.

En wat is nou de clue van dit verhaal? Die is er niet. Sorry. Het is gewoon een hersenspinsel.

Zo gaat dat soms.