Deze week ben ik 24.

Ik zal hopelijk nog heel wat weken 24 zijn, maar dit is de eerste.

En voor de eerste keer in mijn leven voelt het anders. Anders dan eerst. Anders dan 23.

Ik woon niet meer op zolderkamertjes. Ik heb nu openslaande deuren naar een balkon. Een kamer die ik schoon hou en waar ik mensen ontvang. Ik heb een kat (van de buren weliswaar, maar toch) en koop boodschappen in de aanbieding. Ik geef alleen nog maar geld uit aan dingen die ik echt nodig denk te hebben. Of die ik xe9cht wil.

Ik moet geld verdienen. Een baan vinden. Ik word daarom sinds gister officieel gecoacht. Waar we vragen gaan beantwoorden zoals x91wie ben ik? x91 en x91wat wil ik?x92. Heel volwassen enzo.

Ik denk ook veel na over wat xedk nou echt wil. Ik. En niemand anders.

Daarom ga ik leren zeilen deze zomerx85 en parachutespringen (omdat niemand me kennelijk zo goed kent als de stukadoor (en mijn ouders natuurlijk)). Ik ga meer werken in het bejaardentehuis. Omdat ik het geld nodig heb en zij mij. Ik ga daarbij echter nooit vergeten dat dat het niet is.

Ik ga aankomende week voor de allerlaatste keer totaal flippen over Harry Potter. En ik maak een immens dramatische rok, waar mijn langverwachte korset geweldig op zal staan.

Ik sta op de balustrade. Niet txe9gen de cultuurbezuinigingen, maar tegen de manier waarop.

Ik doe, ik voel, ik leef. Ik heb principes die ik niet los zal laten. Ik heb ambities die misschien een treetje te hoog gegrepen zijn, maar beter dat dan het omgekeerde.

Ik heb lust in het leven.

En vanaf vandaagx85 heb ik ook weer een weblog.