Misschien wel de moeilijkste 'weblog' die ik ooit heb geschreven. Het stukje tekst wat ik gisteren heb voorgedragen op de begrafenis van mijn oma.

—————————————————

Anna Elisabeth van Gelder x96 Vonk.

Haar naam zegt me, om heel eerlijk te zijn, niet zo veel.

Oma was voor ons gewoon oma. Of Oma VG. Mijn broertje heeft haar nog een tijd Vriend Oma genoemd. Of we noemden haar Oma van de koeien. Dat krijg je als je oma tegenover koeien woont.

Onze oma was vooral een hele gezellige oma. We kwamen er vaak en ik denk ook dat heel wat mensen hier aanwezig naar haar vele verhalen over ons hebben moeten luisteren. Hemelsbreed woonden we allemaal maar een kilometer bij elkaar vandaan en het scheelde ook dat wij, als kleinkinderen, niet alleen neefjes en nichtjes van elkaar waren, maar ook echt vrienden.

Al sinds we zelf konden fietsen was oma een erg populair punt op onze rondzwervingen door de buurt. We kwamen vaak bij oma en oma was ook xe1ltijd blij als je er was. Ze had altijd wel een chocolaatje voor je, een grapje met je te maken, een spelletje met je te spelen of een versje voor je te zingen. Niet dat oma ons ging vermaken. Nee, oma zat in haar stoel en ging haar gangetje. x93Jullie rommelen maar wat aanx94, zei ze dan.

Zolang we niet al te veel en te lang lawaai maakten, mocht alles. Dus kusten wij oma, aten wat lekkers, kletsen wat en gingen dan vaak op avontuur door haar huis op de Gooiergracht. Waar we enge spinnenwebben vonden op de zolder en gasmaskers. Of honderden diax92s die we dan best van oma mochten kijken. Moesten we wel even zelf het scherm en de projector pakken, maar dat was gxe9xe9n probleem.

We vonden van alles in dat huis. Oude bedden, bizarre poppen (vast meegenomen van xe9xe9n van haar reizen) maar ook geheime bankboekjes met onze namen erop. Waar we later, toen we ieder 18 werden, ons rijbewijs van hebben gehaald.

Of we keken weer eens, vaak met zx92n 2en op 1 stoel, de videoband van Sinterklaas in Sesamstraat. Vaak midden in de zomer. Oma maakte het allemaal niets uit. Ze heeft ons geleerd te breien en haar befaamde wielen te bakken met oud en nieuw. Waarvan de helft het bord vaak niet eens haalde.  

Ik weet nog goed dat de toen nog kleine Timo en ik vaak tegen oma zeiden: "Oma, als u later dood bent gaan wij in uw huis wonen en al het snoep opeten!" En dan lachte ze hartelijk. Dat mocht. Geen probleem.

Timo en ik waren erbij afgelopen donderdag en hebben x92s avonds laat bij haar op haar vensterbank gezeten en snoep gegeten uit het trommeltje naast haar bed. Zoals oma het graag zag.

We hebben altijd veel met haar gelachen en soms ook stiekem om haar gelachen. Oma was altijd aanwezig in onze levens. Ze is, voor ons kleinkinderen, verweven met onze jeugd.  Ze hoorde erbij en ze was er ook altijd bij. Ze was ook trots op je. Of je nou een prachtig gezin stichtte, de wereld rond reisde, of het zelf ook allemaal even niet meer wist.

We waren allemaal een beetje thuis bij oma. En we gaan haar zeker missen.

Dag lieve oma.