Tot ik mijn droombaan vind ben ik van harte welkom in de zorg. In een bejaardentehuis (waar ik afdelingsassistent ben) om wel te verstaan. En dat is toch best wel mooi.

Want ik krijg een klein kijkje in de keuken van een orgaan wat de komende decennia gaat floreren als geen ander. Iemand moet namelijk die vergrijzende Nederlander toch opvangenx85

En ja, er is aardig wat mis. En ja, er is te weinig personeel. En ja, soms gaat het wat slordig allemaal en lopen er mensen rond die beter misschien iets anders kunnen gaan doenx85 maar ik zal nooit vergeten dat er vooral mensen werken die xe9cht om mensen geven. En hun uiterste best doen om zo goed mogelijk te functioneren binnen een nogal scheef systeem.

Afgelopen week is xe9xe9n van de bewoners op de afdeling overleden. Niet iets wat zelden voorkomt. We hebben er al heel wat zien komen en ook weer zien gaan. In dit geval ging het om een meneer die al wat langer op de afdeling verbleef en waar iedereen het goed mee kon vinden. En toen overleed hij.

En voor de tijdelijke vakantiekracht was het de eerste. En ik herkende mezelf verschrikkelijk in haar. Ooit was ik dat ook. Eerst het vertellen aan de rest. x91Weet je het al?x92 Dan het nonchalante doorwerken. Niks aan de hand. Want x91wijx92 in de zorg komen dit zxf3 vaak tegen. Daar moet je tegen kunnen hoor! Daarna het steeds witter wegtrekkenx85 Want het is echt niet zomaar iets. En toen het lichtelijk instorten. Tranen en knuffels. En de opluchting als je merkt dat iedereen even een traantje laat.

Want zo gaat dat. De eerste is de moeilijkste, daarna wordt het niet makkelijker, maar je weet wel beter hoe je er voor jezelf mee om moet gaan. Wij zijn niet van steen. En daarom werd er van de week flink wat geknuffeld en gehuild en ook gelachen. Want zo gaat dat dan ook wel weer.

Door haar tranen heen lachte de keukenassistent naar me.

x91Je zou toch denken dat je er na zoveel jaren wel aan gewend zou raken…x92

En ik lachte door mxedjn tranen.

x91Het is maar heel goed dat het niet zo is.x92

En zo is het maar net. En dat realiseerde ik me van de week pas echt. Het zou toch verschrikkelijk zijn als het niet zo zou zijn. Als we er echt helemaal aan zouden wennenx85

En werken in een bejaardentehuis is niet mijn droomtoekomst. Maar tot die tijd ben ik heel erg blij dat ik daar kan helpen. Want ik leer er best wel veel. Over de bewoners. Over mijn collegax92s. En vooral ook over mezelf.

Ik probeer al de halve dag een weblog te schrijven over wat Harry Potter voor mij heeft betekend. Maar hoe cheesy het ook mag klinken: Ik kan het niet.

Nog niet in ieder geval.    

Deze week ben ik 24.

Ik zal hopelijk nog heel wat weken 24 zijn, maar dit is de eerste.

En voor de eerste keer in mijn leven voelt het anders. Anders dan eerst. Anders dan 23.

Ik woon niet meer op zolderkamertjes. Ik heb nu openslaande deuren naar een balkon. Een kamer die ik schoon hou en waar ik mensen ontvang. Ik heb een kat (van de buren weliswaar, maar toch) en koop boodschappen in de aanbieding. Ik geef alleen nog maar geld uit aan dingen die ik echt nodig denk te hebben. Of die ik xe9cht wil.

Ik moet geld verdienen. Een baan vinden. Ik word daarom sinds gister officieel gecoacht. Waar we vragen gaan beantwoorden zoals x91wie ben ik? x91 en x91wat wil ik?x92. Heel volwassen enzo.

Ik denk ook veel na over wat xedk nou echt wil. Ik. En niemand anders.

Daarom ga ik leren zeilen deze zomerx85 en parachutespringen (omdat niemand me kennelijk zo goed kent als de stukadoor (en mijn ouders natuurlijk)). Ik ga meer werken in het bejaardentehuis. Omdat ik het geld nodig heb en zij mij. Ik ga daarbij echter nooit vergeten dat dat het niet is.

Ik ga aankomende week voor de allerlaatste keer totaal flippen over Harry Potter. En ik maak een immens dramatische rok, waar mijn langverwachte korset geweldig op zal staan.

Ik sta op de balustrade. Niet txe9gen de cultuurbezuinigingen, maar tegen de manier waarop.

Ik doe, ik voel, ik leef. Ik heb principes die ik niet los zal laten. Ik heb ambities die misschien een treetje te hoog gegrepen zijn, maar beter dat dan het omgekeerde.

Ik heb lust in het leven.

En vanaf vandaagx85 heb ik ook weer een weblog.

Misschien wel de moeilijkste 'weblog' die ik ooit heb geschreven. Het stukje tekst wat ik gisteren heb voorgedragen op de begrafenis van mijn oma.

—————————————————

Anna Elisabeth van Gelder x96 Vonk.

Haar naam zegt me, om heel eerlijk te zijn, niet zo veel.

Oma was voor ons gewoon oma. Of Oma VG. Mijn broertje heeft haar nog een tijd Vriend Oma genoemd. Of we noemden haar Oma van de koeien. Dat krijg je als je oma tegenover koeien woont.

Onze oma was vooral een hele gezellige oma. We kwamen er vaak en ik denk ook dat heel wat mensen hier aanwezig naar haar vele verhalen over ons hebben moeten luisteren. Hemelsbreed woonden we allemaal maar een kilometer bij elkaar vandaan en het scheelde ook dat wij, als kleinkinderen, niet alleen neefjes en nichtjes van elkaar waren, maar ook echt vrienden.

Al sinds we zelf konden fietsen was oma een erg populair punt op onze rondzwervingen door de buurt. We kwamen vaak bij oma en oma was ook xe1ltijd blij als je er was. Ze had altijd wel een chocolaatje voor je, een grapje met je te maken, een spelletje met je te spelen of een versje voor je te zingen. Niet dat oma ons ging vermaken. Nee, oma zat in haar stoel en ging haar gangetje. x93Jullie rommelen maar wat aanx94, zei ze dan.

Zolang we niet al te veel en te lang lawaai maakten, mocht alles. Dus kusten wij oma, aten wat lekkers, kletsen wat en gingen dan vaak op avontuur door haar huis op de Gooiergracht. Waar we enge spinnenwebben vonden op de zolder en gasmaskers. Of honderden diax92s die we dan best van oma mochten kijken. Moesten we wel even zelf het scherm en de projector pakken, maar dat was gxe9xe9n probleem.

We vonden van alles in dat huis. Oude bedden, bizarre poppen (vast meegenomen van xe9xe9n van haar reizen) maar ook geheime bankboekjes met onze namen erop. Waar we later, toen we ieder 18 werden, ons rijbewijs van hebben gehaald.

Of we keken weer eens, vaak met zx92n 2en op 1 stoel, de videoband van Sinterklaas in Sesamstraat. Vaak midden in de zomer. Oma maakte het allemaal niets uit. Ze heeft ons geleerd te breien en haar befaamde wielen te bakken met oud en nieuw. Waarvan de helft het bord vaak niet eens haalde.  

Ik weet nog goed dat de toen nog kleine Timo en ik vaak tegen oma zeiden: "Oma, als u later dood bent gaan wij in uw huis wonen en al het snoep opeten!" En dan lachte ze hartelijk. Dat mocht. Geen probleem.

Timo en ik waren erbij afgelopen donderdag en hebben x92s avonds laat bij haar op haar vensterbank gezeten en snoep gegeten uit het trommeltje naast haar bed. Zoals oma het graag zag.

We hebben altijd veel met haar gelachen en soms ook stiekem om haar gelachen. Oma was altijd aanwezig in onze levens. Ze is, voor ons kleinkinderen, verweven met onze jeugd.  Ze hoorde erbij en ze was er ook altijd bij. Ze was ook trots op je. Of je nou een prachtig gezin stichtte, de wereld rond reisde, of het zelf ook allemaal even niet meer wist.

We waren allemaal een beetje thuis bij oma. En we gaan haar zeker missen.

Dag lieve oma.

We kennen de reclame allemaal. Die melancholische reclame vol met dankbare mensen die heel veel van elkaar houden. Met een liedje eronder met teksten als x91jij bent het lichtste puntje aan mijn horizonx92 en x91jij bent een reddingsboeitje op mijn oceaanx92. Je weet wel, die reclame die je, wanneer je een rotdag hebt en zware PMS, laat janken alsof iedereen die je kent zojuist dood is neergevallen. Die.

Merci dat jij er bent.

Afgezien van het feit dat, als ik in een oceaan lig, ik je pas echt dankbaar ben als je aankomt met een helikopter of in ieder geval een reddingsboot met voldoende water en eten voor maanden (in plaats van het in het liedje gesuggereerde  x91reddingsboeitjex92), is Merci nou ook niet echt iets wat je iemand cadeau doet. Ja, misschien je buurvrouw. Omdat ze je konijn niet dood heeft laten gaan toen je op vakantie was.

Merci ligt bij ons thuis dan ook vaak in de kast, ingepakt en wel, te wachten tot wij het weer cadeau kunnen doen aan xe9xe9n of andere vage kennis, die de vage kennis die het ons gegeven heeft, net zo vaag kent, als dat wij hun allemaal kennen. Daarom ben ik ook altijd lichtelijk achterdochtig als ik Merci krijg. Hoe lang heeft dat al in jouw kast liggen roesten nadat je het van oud tante Truus hebt gekregen? En van wie heeft zij het dan gekregen? Nou ja, maakt ook niet uit, ik geef het wel weer aan de meteropnemer.

De reclame van Merci (die volgens mij al 100 jaar hetzelfde is) overschat dan ook rijkelijk de emotie die wij voelen als wij Merci cadeau doen (dat is ook zoietsx85 je zou echt nxf3xf3it in de winkel staan en denken: goh, lekker, Merci, ga ik eens even gezellig vanavond bij een filmpje opeten. Nee, je moet het altijd aan iemand gxe9ven). Waar de mensen in de Merci reclame bij het ontvangen van Merci zich gedragen alsof ze voor de eerste keer horen dat de gever intens van ze houdt/altijd van ze gehouden heeft/altijd van ze zal blijven houden, reageert men volgens mij toch altijd een beetje anders.

Meer zo van:  x91Goh, leukx85 Merci, lekker, dank jex85.x92 (wow, jij wist echt niets beters te verzinnen zeg). Merci weet duidelijk niet wat er in de hoofden van gewone Nederlanders omgaat. Wie die reclames verzint moet eens even heel hard voor zijn hoofd geslagen worden met een pak Merci. Misschien dat het helpt.

En wat is nou de clue van dit verhaal? Die is er niet. Sorry. Het is gewoon een hersenspinsel.

Zo gaat dat soms.

We kennen de reclame allemaal. Die melancholische reclame vol met dankbare mensen die heel veel van elkaar houden. Met een liedje eronder met teksten als x91jij bent het lichtste puntje aan mijn horizonx92 en x91jij bent een reddingsboeitje op mijn oceaanx92. Je weet wel, die reclame die je, wanneer je een rotdag hebt en zware PMS, laat janken alsof iedereen die je kent zojuist dood is neergevallen. Die.

Merci dat jij er bent.

Afgezien van het feit dat, als ik in een oceaan lig, ik je pas echt dankbaar ben als je aankomt met een helikopter of in ieder geval een reddingsboot met voldoende water en eten voor maanden (in plaats van het in het liedje gesuggereerde  x91reddingsboeitjex92), is Merci nou ook niet echt iets wat je iemand cadeau doet. Ja, misschien je buurvrouw. Omdat ze je konijn niet dood heeft laten gaan toen je op vakantie was.

Merci ligt bij ons thuis dan ook vaak in de kast, ingepakt en wel, te wachten tot wij het weer cadeau kunnen doen aan xe9xe9n of andere vage kennis, die de vage kennis die het ons gegeven heeft, net zo vaag kent, als dat wij hun allemaal kennen. Daarom ben ik ook altijd lichtelijk achterdochtig als ik Merci krijg. Hoe lang heeft dat al in jouw kast liggen roesten nadat je het van oud tante Truus hebt gekregen? En van wie heeft zij het dan gekregen? Nou ja, maakt ook niet uit, ik geef het wel weer aan de meteropnemer.

De reclame van Merci (die volgens mij al 100 jaar hetzelfde is) overschat dan ook rijkelijk de emotie die wij voelen als wij Merci cadeau doen (dat is ook zoietsx85 je zou echt nxf3xf3it in de winkel staan en denken: goh, lekker, Merci, ga ik eens even gezellig vanavond bij een filmpje opeten. Nee, je moet het altijd aan iemand gxe9ven). Waar de mensen in de Merci reclame bij het ontvangen van Merci zich gedragen alsof ze voor de eerste keer horen dat de gever intens van ze houdt/altijd van ze gehouden heeft/altijd van ze zal blijven houden, reageert men volgens mij toch altijd een beetje anders.

Meer zo van:  x91Goh, leukx85 Merci, lekker, dank jex85.x92 (wow, jij wist echt niets beters te verzinnen zeg). Merci weet duidelijk niet wat er in de hoofden van gewone Nederlanders omgaat. Wie die reclames verzint moet eens even heel hard voor zijn hoofd geslagen worden met een pak Merci. Misschien dat het helpt.

En wat is nou de clue van dit verhaal? Die is er niet. Sorry. Het is gewoon een hersenspinsel.

Zo gaat dat soms.

Zo eens in de zoveel jaar wil mijn moeder naar de film. Waar ik dan natuurlijk ongegeneerd misbruik van moet maken. Dus gingen we naar Cinema de Graaf in Huizen gisteravond. Naar de Gooische Vrouwen film.

En ik weet niet hoe ze het doen, maar Cinema de Graaf is bij mij van x91oh mijn hemel er zit een bioscoop in de buurt en hij is mooi!x92 gegaan naar x91ze moeten allemaal dood!x92. Ik zal de situatie scheppen. Ten eerste zit er een manager bij Cinema de Graaf die mij wel kan schieten en ik haar. Dat helpt niet bij de filmbeleving.

Ten tweede programmeren ze dom. Waardoor Gooische Vrouwen gisteravond al was uitverkocht. Vind je het gek als ie 1 keer per dag draait en dan ook nog niet eens in de grote zaal. Hoe dom kan je zijn?! Vervolgens wordt dat niet aangegeven in de rij, waardoor je heel lang staat te wachten, dan aan de kassa bij de manager moet komen die je aankijkt alsof je totaal gestoord bent als je vraagt of er nog een plekje is.

x93Waarvoor denkt u dat die rij is?x94

x93Euhx85 maar heeft u nog twee plaatsen? Op een hoekje het liefst?x94

x93Mevrxf3xfaw, wxe1xe1r denkt u dat die rij voor is?!x94

x93Pardon? U kunt toch wel gewoon mijn vraag beantwoorden?x94

x93Er staat een rxedj, mevrouw!x94

En na een jaar vol met vrijwilligerswerk bij filmfestivals kon ik dat xe9cht even niet hebben. Die trut wordt verdomme betxe1xe1ld! Dan kan je in ieder geval een beetje normaal doen tegen je klanten. En de telefoon niet van de haak gooien de rest van de avond (wat bleek toen we probeerde te bellen voor een kaartje voor vanavond).

x93Goedemorgen, IFFR, met Miranda, waarmee kan ik u helpen?x94

x93Nou, ik wil naar die en die film, heeft u daar nog een kaartje voor?x94

x93Nee, sorry meneer, die is helaas uitverkocht, hij draait nog wel dan en dan en anders kunt u vanavond ook nog naar die of die filmx85x94

x93Ah ok, nou doe dat en dat dan maar. Kunnen we trouwens op een hoekje zitten?x94

x93Het is vrije plaatskeuze meneer, dus als u er een beetje op tijd bent, de deuren gaan een kwartier van tevoren open, kan u gaan zitten waar u het fijnst acht. Dat is geen probleem.x94

x93Ok, dank u wel.x94

x93Geen probleem, veel plezier bij de film en nog een fijne dag.x94

x93U ook, tot ziens!x94

Zo hoort het. En niet zoals gisteravond. Ik vond het serieus geen stijl. Wat een chagrijnig kutwijf zeg. Dus bij deze roep ik iedereen op om Cinema de Graaf te boycotten.

Zelf ga ik hopelijk vanavond naar Gooische Vrouwen. Omdat mijn moeder dat zo graag wil. In Cinema de Graaf.

Sterf.

Zo eens in de zoveel jaar wil mijn moeder naar de film. Waar ik dan natuurlijk ongegeneerd misbruik van moet maken. Dus gingen we naar Cinema de Graaf in Huizen gisteravond. Naar de Gooische Vrouwen film.

En ik weet niet hoe ze het doen, maar Cinema de Graaf is bij mij van xe2x80x98oh mijn hemel er zit een bioscoop in de buurt en hij is mooi!xe2x80x99 gegaan naar xe2x80x98ze moeten allemaal dood!xe2x80x99. Ik zal de situatie scheppen. Ten eerste zit er een manager bij Cinema de Graaf die mij wel kan schieten en ik haar. Dat helpt niet bij de filmbeleving.

Ten tweede programmeren ze dom. Waardoor Gooische Vrouwen gisteravond al was uitverkocht. Vind je het gek als ie 1 keer per dag draait en dan ook nog niet eens in de grote zaal. Hoe dom kan je zijn?! Vervolgens wordt dat niet aangegeven in de rij, waardoor je heel lang staat te wachten, dan aan de kassa bij de manager moet komen die je aankijkt alsof je totaal gestoord bent als je vraagt of er nog een plekje is.

xe2x80x9cWaarvoor denkt u dat die rij is?xe2x80x9d

xe2x80x9cEuhxe2x80xa6 maar heeft u nog twee plaatsen? Op een hoekje het liefst?xe2x80x9d

xe2x80x9cMevrxc3xb3xc3xbaw, wxc3xa1xc3xa1r denkt u dat die rij voor is?!xe2x80x9d

xe2x80x9cPardon? U kunt toch wel gewoon mijn vraag beantwoorden?xe2x80x9d

xe2x80x9cEr staat een rxc3xadj, mevrouw!xe2x80x9d

En na een jaar vol met vrijwilligerswerk bij filmfestivals kon ik dat xc3xa9cht even niet hebben. Die trut wordt verdomme betxc3xa1xc3xa1ld! Dan kan je in ieder geval een beetje normaal doen tegen je klanten. En de telefoon niet van de haak gooien de rest van de avond (wat bleek toen we probeerde te bellen voor een kaartje voor vanavond).

xe2x80x9cGoedemorgen, IFFR, met Miranda, waarmee kan ik u helpen?xe2x80x9d

xe2x80x9cNou, ik wil naar die en die film, heeft u daar nog een kaartje voor?xe2x80x9d

xe2x80x9cNee, sorry meneer, die is helaas uitverkocht, hij draait nog wel dan en dan en anders kunt u vanavond ook nog naar die of die filmxe2x80xa6xe2x80x9d

xe2x80x9cAh ok, nou doe dat en dat dan maar. Kunnen we trouwens op een hoekje zitten?xe2x80x9d

xe2x80x9cHet is vrije plaatskeuze meneer, dus als u er een beetje op tijd bent, de deuren gaan een kwartier van tevoren open, kan u gaan zitten waar u het fijnst acht. Dat is geen probleem.xe2x80x9d

xe2x80x9cOk, dank u wel.xe2x80x9d

xe2x80x9cGeen probleem, veel plezier bij de film en nog een fijne dag.xe2x80x9d

xe2x80x9cU ook, tot ziens!xe2x80x9d

Zo hoort het. En niet zoals gisteravond. Ik vond het serieus geen stijl. Wat een chagrijnig kutwijf zeg. Dus bij deze roep ik iedereen op om Cinema de Graaf te boycotten.

Zelf ga ik hopelijk vanavond naar Gooische Vrouwen. Omdat mijn moeder dat zo graag wil. In Cinema de Graaf.

Sterf.

Elk jaar ben ik xe9xe9n van de gekken in Europa die van half 2 tot een uur of 6 x92s nachts eind Februari de Oscaruitreikingen kijkt. Helemaal. Zonder in slaap te vallen.

Want de Oscars zijn cool.

Of tenminstex85 dat zouden ze moeten zijn.

Dit jaar was het echter een aanfluiting. Met de jongere hosts (James Franco en Anne Hathaway) wilden ze een jonger publiek trekken. Wat gigantisch is mislukt. Franco staat er de hele avond bij alsof hij zo stoned als een garnaal is en hoe hard Anne haar best ook doetx85 echt een reactie krijgt ze niet (zowel van het publiek als van Franco, die haar nauwelijks aankijkt).

Het is statig, het is saai, het is inspiratieloos, er is geen dans of zang (Anne doet nog een hele korte, ietwat pijnlijke poging) er zijn geen goede grappen en er is geen chemie. Kirk Douglas is een hoogtepunt, totdat Melissa Leo geheel ongepast zijn wandelstok afneemt en hem nadoet. Serieus, bitch, wat was dat?! Billy Crystal is ook een hoogtepunt. En Colin Firth. Maar daar houdt het dan ook een beetje op. Microfoons staan te zacht, mensen worden vergeten bij de In Memoriam en Franco staat nog steeds glazig voor zich uit te staren.

Zoals Josxe9 al concludeerde: het miste een goed openingsnummer, dansen en zingen, grapjes en grote sterren. Want waar was ook echt iedereen?! Waar was Jack Nicholson met zijn zonnebril? Clint Eastwood? Kate Winslet? Brad Pitt? Tom Cruise? Julia Roberts? Waar wxe1s iedereen?! Misschien worden ze te oud bevonden. Maar zij maken toch altijd wel redelijk de avond. En geef toe. De cast van The Kingx92s Speech waren de enige beetje coole mensen aanwezig.

Dus we willen terug naar oubollig. Want dit was niks. Ik wil Hugh Jackman of Billy Crystal terug. Met liedjes en dansen en zingen en medleys en leuke grapjes over Julie Andrews. Zoals het hoort.

Ohx85 en zullen we volgend jaar Bridget Maasland de avond voor de Oscars in haar voet schieten? Dan kan die in ieder geval gewoon lekker thuisblijven.

Mezelf onderdompelen in films, feestjes en leuke, interessante, gezellige, artistieke mensen. Dat heb ik de afgelopen weken gedaan (vandaar ook de afwezigheid van weblogs). Op het International Film Festival Rotterdam. En waar ik Rotterdam eigenlijk nooit een heel erg leuke stad vond, ben ik nu toch wel een beetje van gedachte veranderd.

Want op xe9xe9n van mijn laatste avonden zat ik in de Rotterdamse Schouwburg samen met een ras-Rotterdamse vriendin bij de talkshow van het IFFR en was Jules Deelder er. En hij deed een gedicht. Rotterdam is niet te filmenx85 En ik voelde me trots.

En waar anders kan je om half 5 op een woensdagochtend een club vinden die pas 3 weken bestaat? En er toch wel een beetje uitziet als een betonnen schuilkelderx85

Het dieptepunt van het festival was die ochtend dat ik helemaal alleen achter de passenprinter stond en alles ermee ophield terwijl de rij alleen maar langer wordt. En dan maar blijven lachen.

Het hoogtepunt was x92s avonds laat naar een film gaan waarvan ik eigenlijk niets had gelezen (zo gaat dat na een film of 25) en waar ik opeens Stellan Skarsgard de zaal binnen zag komen (tenminste, dat dacht ik). Dus ik als een gek opzoeken of het een Scandinavische film was (mijn favorietx85) met Stellan. En jawel. En hij was er. En de film was cool. En hij was nog cooler. En na de film onderdrukte ik het gigantische verlangen om te fluiten toen hij nonchalant zijn jasje uittrok en een hand door zijn haar haaldex85. Ik heb hem de dagen erna nog proberen te spotten, maar helaas.

En natuurlijk de kassaborrel. Ook altijd een hoogtepunt.

En schrijven voor het dagelijkse krantje Donx92t Kill the Messenger.

Dus ja, het was leuk. En ik ben weer terug. Binnenkort de volgende weblog.